Қош, өлең
Өлең, өмір өшті ме шыныменен, Белгісі жоқ, өткен күнге өкінгенмен? Бүлдіршіндей бейкүнә бала жастан, Сен келдің де, есейді өрем менің. Қайда жүрсең демедің қасымда боп, Өміріме нәр бердің, өкініш жоқ. Құбылам да түгел еді, сеніменен, Тұрғаным сол, тұнық ем берерім көп. Сеніменен мұң-шерді басатын ем, ...




















