Мерейлі мектебім

Тағылымың тереңде,
Өткеніңді өзек етем өлеңге.
Білім деген – толқыны дүр бір теңіз,
Өзің едің жеткізетін кемем де.
Сен биіксің, сенен алған білімім
Биігірек қой сенен де.
Жылдардың күзін әр,
Асыға күтіп, сан бала қызығар.
Бүгін таудай тұлға болған адамның,
Сенде қалған кіп-кішкентай ізі бар.
Сен қалқалап келесің-ау уайымнан,
Сезбегенмін сызын әр.
Оттай жанған жанары,
Сан шәкіртті түлеткенсің саналы.
Сен өсірген шәкірттердің табанда,
Биік шыңға тиген еді табаны.
Балалығын жоғалтқандар есейіп,
Табалдырығыңнан табады.
Сенің отың алаулаған санамда,
Сен биіксің, биік сенің бағаң да.
Демемесең бағыт беріп, жол сілтеп,
Менің бағым шамшырақтай жанар ма?
Балғын кеуде, бал шағымның куәсі,
Алтын ұя, құтты ошақ, ақ орда.
Бала, сенен дос табар,
Алғаш кірсе, бүлдіршіндер жасқанар.
Есейгенде қоштасқысы келмей ме,
Жанарынан моншақ-моншақ жас тамар.
Жетістікке жетелейтін даңғыл жол,
Баспалдағыңнан басталар.