Шым-шытырық өмір-ай!

Ау, тірлігім! Қоштаспастан қайда кетіп барасың,
Күйбең тірлік сені іздейтін мені қайдан табасың?
Көз алдымда көлбеп сансыз сұрақтармен,
Жалғастырған – өлім-өмір арасын?
Ау, өмірім! Безінбе менен, мен әлі де тірімін,
Қатардамын, азбас-тозбас жаны ылғи сірінің.
Жүдеген тән, емделмес жан,
Үмітін сірә, үзбейтіндердің бірімін.
Ау, көңілім! Су сепкендей басылғаның неткенің,
Өткеріп-ек бұл өмірдің талай асу, өткелін?
Жырым қайда, сұранбай ма?
Күлкім неге көмескі?
Пәс қылдың да, сенде кері беттедің?
Ау, өлеңім! Мен өзіңмен тірі едім,
Арқа сүйеп, қанаттанып, марқайып бір жүр едім.
Арманыма айырбастап алуға,
Қара таппай, қапияда болып едің тірегім.
Бәрі, бәрі, бәрінің де жанғандығын сезіндім,
Осы ма екен алдамшы өмір – ара-жігі төзімнің?
Мұқалғанда бабалардың тіршіліктен ада боп,
Қылуеттен жай тапқанын кеш болса да түсіндім...