
Ізгілік ізі өшпейді
... Ұмытпасам, бес-алты жасар бала кезім. Таңертеңнен қара кешке дейін жалаңаяқ ауылдың шағыл құмын кезіп, доп қуалаған ойын баласымын. Таң атар-атпастан ұйқыдан тұрамыз да, апыл-ғұпыл «оразамызды» ашып, содан қараңғылық түскенше доп қуалаймыз. Кешке жауды қырған «батырша» үйге келіп, кешкі ас ішуге шамамыз...



















